مترجم رسمی کیست و چه فرقی با مترجم عادی دارد؟

تفاوت در یک جمله

مترجم عادی متن را ترجمه می‌کند. مترجم رسمی سند تولید می‌کند.

خروجی مترجم رسمی روی سربرگ رسمی، با مهر و امضای او و شمارهٔ پروانه‌اش ارائه می‌شود و همین است که آن را برای نهادهای رسمی قابل قبول می‌کند — نه کیفیت زبانی‌اش.

مترجم رسمی دقیقاً چیست

مترجم رسمی کسی است که از اداره کل اسناد و امور مترجمان رسمی قوهٔ قضائیه پروانه گرفته است. این پروانه شمارهٔ یکتا دارد و برای یک زبان مشخص صادر می‌شود.

نام، شمارهٔ پروانه، زبان، استان و شهر همهٔ مترجمان رسمی کشور در سامانهٔ عمومی سنام منتشر شده است. یعنی اعتبار هر مترجم رسمی قابل بررسی توسط شماست و لازم نیست به ادعای کسی اکتفا کنید.

چه وقت به ترجمهٔ رسمی نیاز دارید

قاعدهٔ کلی: هر جا یک نهاد قرار است سند شما را بپذیرد، ترجمهٔ رسمی لازم است. هر جا فقط قرار است کسی متن را بفهمد، ترجمهٔ عادی کافی است.

نکته‌ای که بیشترین هزینه را روی دست مردم می‌گذارد

پروانه برای یک زبان است، نه برای شخص. مترجم رسمی زبان انگلیسی نمی‌تواند ترجمهٔ رسمی آلمانی را مهر کند، حتی اگر آلمانی را عالی بلد باشد.

پس وقتی دفتری می‌گوید «همهٔ زبان‌ها را انجام می‌دهیم»، منظورش این است که با مترجمان رسمی زبان‌های دیگر کار می‌کند. این کاملاً عادی است. چیزی که باید بپرسید این است: مترجم رسمی این زبان کیست و شمارهٔ پروانه‌اش چند است؟

برای زبان‌های کم‌یاب این سؤال حیاتی است، چون کل کشور تعداد بسیار کمی مترجم رسمی آن زبان دارد و همان چند نفر کار همهٔ دفاتر را انجام می‌دهند.

مهر مترجم رسمی، تاییدات، و تفاوتشان

مهر مترجم رسمی پایه است. اما بعضی نهادهای خارجی علاوه بر آن، تاییدیهٔ دادگستری و وزارت امور خارجه را هم می‌خواهند.

این‌ها مراحل جداگانه‌ای پس از ترجمه‌اند و هزینه و زمان جداگانه دارند. مهم است که قبل از سفارش از مرجع مقصد بپرسید کدام‌ها را لازم دارد — چون اگر بعداً بفهمید، ممکن است لازم شود دوباره اقدام کنید.

هر نهاد و هر کشوری قاعدهٔ خودش را دارد؛ فهرست دقیق را همیشه از همان مرجعی بگیرید که قرار است سند را تحویل بگیرد.